محب منتظر ٬ در انتظار جانکاه محبوب پنهان خویش ٬

امام عصر روحی فداه٬ برای خود مجال فراغت و استراحت نمی یابد

 و همیشه مشتاقانه و بی صبرانه چشمان پر انتظارش

 "چون گوش روزه دار بر الله اکبر است."

       بازآ که در فراق تو چشم امیدوار

                                        چون گوش روزه دار بر الله اکبر است

باشد که یار از گرد راه فرا رسد  و قدوم مبارکش را بر شاه نشین

 چشمان منتظر نهد و منتظر نیز خود را به پای او افکند

 و جان ناچیز خویش را قربانی مقدمش کند.

 بی گمان ٬ منتظر همیشه در این آرزو ٬ خانه دل را ٬

 به جاروب ورع و تقوا ٬ از اغیار می روبد و آن را برای مقدم یار

 فراهم می کند که جز او دل در گرو محبت غیری ننهاده

 و غیر او یاری در جهان نمی بیند.

 همو که مولای متقیان امیرالمومنین(ع) درباره اش می فرمایند:

"المنتظر لامرنا کالمتشحط بدمه فی سبیل الله"

"منتظر امر(فرج) ما ٬ همچون کسی است که

 در راه خدا به خون خویش می غلتد"

      سر فراگوش من آورد و به آواز حزین

                            گفت کای عاشق دیرینه من٬ خوابت هست؟!

سوختگان غم دوری چندین صد ساله آن عزیز ٬

 از آغاز هر هفته هجران روز شماری و ساعت شماری می کنند

 و در هر روز هفته ٬ امامان پاک و صاحبان روزهای هفته را

 به استغاثه می خوانند.

       ز فراق چون ننالم من دل شکسته چون نی؟

                                  که بسوخت بند بندم ز حرارت جدائی

      همه شب ستاره ریزد ز دو چشم بر کنارم

                                 به خیال چشم مستی به هوای روی ماهی

      تو٬ ز اشتباه روزی قدمی به خانه ام نه

                                که دلی رسد به کامی چو کنی تو اشتباهی

چنین عاشق دلباخته ای در سفر و حضر به دنبال یار است.

 باشد که از او سراغی و نشانی یابد و هر جا که امید یافتن او رود

 با چشمان تیز سر می زند.

 در اعتاب مقدس پدران بزرگوارش ٬ در محافل نورانی دوستانش ٬

 در مجالس عزای جد تشنه کام شهیدش ٬ در جشنها و عیدهای مختلف ٬

همه جا و همیشه ٬ به ادب می نشیند

 و سراپا چشم و به تمام جان هوش است تا مگر گل گمگشته

خویش بیابد یا بویی از او به مشام جانش رسد

 تا درود و سلام خدا نثار قدومش کند:

"السلام علیک فی اللیل اذا یغشی و النهار اذا تجلی"

یعنی شب و روز او را و لحظه های حیات او را غرق سلام و درود

 می کند و حتی گاه سلام خود را به ابدیت پیوند داده

 فریاد بر می آورد که:

"علیکم منی جمیعا سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و النهار"

      در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟

                                   به امید آنکه شاید تو به چشم من در آیی